مانا و مانیا (دخترای آسمون)

گل پارتی

naniya — Mon, 09 Nov 2009 16:41:18 GMT

سلام

۱.اینکه راه به راه بگم :

"خسته شدم . کمرم درد میکنه"

چیز عجیبی نیست اگه بدونین که تفریح مانا خانوم اینه که بیاد و روی

کمر من بشینه وقتی که دراز کشیدم.

۲.این مانا هی میره و میاد و با یه لحنی که بوی پاچه خواری حاصله

از اون از چندمتری مشخصه،میگه :

بابایی جونم دوستت دارم.

مامانی جونم دوستت دارم.

من هم که اصلا جزو آمار مانا به حساب نمیام.

۳.با این که همه کتاب شعرهایی که واسمون خریدن از حفظیم

اما فقط به خاطر اینکه تو ذوق بابایی و مامانی نخوره که با اون شور

و شوق دوست دارن واسه ما کتاب شعر بخونن به روی خودمون

نمیاریم .

فقط چون خوشحال میشن کافیه دو کلمه اول هر بیت رو بگن تا ما بقیه

شعر رو بخونیم .

تازه سریال دلنوازان رو که دیدین.

وقتی مامانی متوجه شد که تیتراژ پایانی او سریال رو کاملا بلدیم و

زمزمه می کنیم تنها کاری که نکرد خوردن ما بود ولی تا آستانه این

کار هم پیش رفت.

۴.وقتی توانایی باز کردن کشوها هم به مجموعه توانایی های ما

اضافه شده باشه

شرط عقل اینه که اگه چیزی گم شد یه سری هم به همه کشوهایی

که در دسترس ما قرار دارن زده بشه.

۵.به یه پارتی دعوت داشتیم.

گل پارتی.

گفته بودیم که شهر جدیدی که بهش نقل مکان کردیم ، هلندیه واسه

خودش.

اما تا نرفته بودیم جشنواره گلهای داوودی ، باور نمی کردیم.

چقدر رنگ و گل و زیبایی.

هر چند اکثر وقت ما صرف عکس گرفتن با علاقه مندان شد.

چون امضا دادن بلد نیستیم از دفعه بعد باید یه استامپ با خودمون

ببریم که اگه کسی طلبه بود به جای امضا ، براش انگشت بزنیم.

این عکسهارو ببینین به جبران عکسهای بی کیفیتی که چند وقت

پیش گذاشته بودیم.

اگه بتونیم بابایی رو راضی کنیم که عکس بعضی از گلهارو بذاره تو

وبلاگش واسه دیدن ، حتما خبرتون می کنیم که ببینین جشنواره گلهای

داوودی محلات چقدر سرشار از رنگ و زیبایی بود.

آخرین خبر: بابایی فعلا از موضع روشنفکری پایین اومد و اجازه داد عکس گلهای داوودی

تو وبلاگ مثلا اجتماعیش به مدت چند روز مهمون باشه.

تا دوباره ادا و اطوارهای روشنفکریش بالا نگرفته می تونین عکس گلهای داوودی رو

از اینجا ببینید.

و جشن تولد

naniya — Sun, 25 Oct 2009 14:47:18 GMT

سلام

۱.وقتی آدم همش یه ماه باشه که به یه شهر جدید نقل مکان

کرده باشی و نه درست و حسابی با مغازه هاش بصورت عام

و شیرینی فروشی هاش بصورت خاص آشنا باشی و نه هنوز

رفت و آمدی با کسی پیدا کرده باشی و نه تونسته باشی یه

خط اینترنت پرسرعت جور کرده باشی

خوب همین چیزا باعث میشه که :

اولا : کیک تولدت اون چیزی که میخواستی از کار در نیاد.

دوما:مجبور باشی ۴ نفره جشن تولد بگیری که تازه یکی از

این ۴ نفر هم مدام پشت دوربین عکاسی قایم بشه.

سوما:نتونی به موقع بیای عکسهای تولد رو داغ داغ بچسبونی

به صفحه وبلاگ.

اما خوب جشن تولد اینجوری هم جشن تولدیه واسه خودش.

۲.وقتی یه نفر به اسم مانیا خانوم پیدا بشه که از ۶ ماه پیش هر

چی به دستش بیاد بذاره روی سرش و داد بزنه : تولک مبارک.

(همون تولد مبارک سابق)، خوب معلومه که دلزده میشه و وقتی

کلاه تولد واقعی واسش میخرن ، دیگه تمایلی به سرکردنش نداره.

۳.وقتی که ترکیدن بادکنک ها برای آدم حکم انفجار موشک دوربرد

رو داشته باشه و گریه ات تو شب تولد تا خونه همسایه بره ، خوب

مشخصه که آتیش زدن فشفشه روی کیک ، چیزی تو مایه های

پرتاب بمب اتمی وحشتناک باشه و صدای گریه ات رو تا اون ور شهر

هم ببره مانیا خانوم.

من که اصلا نترسیدم مثلا.

۴.هیچ کلکی حتی از نوع فتوشاپیش هم نتونست آثار هنری که مانیا

رو گوشه چشم چپ من کار کرده بود رو کمرنگ کنه لااقل.

حق بدین که یه ذره در مورد مانیا اینجوری بنویسم.

۵. خدا کنه ۲ سالگی بهمون بیاد و باحال باشه.

حداقل خیلی نی نی بودنمون تو چشم نیاد و یه ذره استقلال کاری

بهمون بدن بابت این ۲ سالگی.

۶.عکسای تولدمون هم بهتر از این درنیومد.

بنظر میاد عکاس بیشتر به فکر کیک خورون بوده تا ثبت یه سری

شاهکار عکاسی از یه رویداد تاریخی.

این روزها

naniya — Sat, 10 Oct 2009 11:31:18 GMT

سلام

وقتی برای ۲۲ ماه ،هر دو هفته یه بار بیای و به روز کنی و اونوقت یهو

یه مرخصی یه ماهه بگیری ، کلی احساس گناه و دلتنگی و تنبلی و

... با هم بهت دست میده که مرخصی ... میشه.

حالا میخواد ۱۲ روز به ۲ سالگیت مونده باشه یا ۱۲ قرن.

سعی می کنیم تکرار نشه دیگه.

اما

این روزها :

بابایی میره سر یه کار جدید

مامانی هنوز دچار تبعات اسباب کشیه.

و ما بعد از دوران خوشی که کلی وسیله جلوی دستمون ولو

بود ، دوباره با محدودیت امکانات بازی روبرو شدیم.

شهر جدید دیگه اناراش معروف نیستن اما تا دلتون بخواد

گل داره و هلندیه واسه خودش.

اما بابایی دوست داشت بریم جایی که جنگلاش معروفن ،

کبودوالش معروفه ، نهارخورانش معروفه و ....

جایی که مامان سید و مادر جون ، باباجون و آقاجون داره.

خدا کنه کار بعدیش اونجاها جور بشه.

این روزها :

وقتی یه چیزی میندازیم رو سرمون

یا شونه ای به موهامون می کشیم

یا گل سری به موهامون آویزون می کنیم

حتما اطرافیون رو به یه خودتحویل گیری اساسی از نوع

"خوشدل شدم"(همون خوشگل شدم) مهمون می کنیم.

اطرافیون هم که شامل بابایی و مامانی هستن نمیتونن

چشمشونو به روی واقعیت ببندن و ضدحال بزنن که.

این روزها :

مانا راه به راه میره به مامانی و بابایی میگه :"دوستت دارم

فراوون" و من واسه اینکه زیادی جوگیر نشن ، به یه بهانه ای

قهر می کنم و با یه "اصلا دوستت ندارم " و " برو بینم" از ارتفاعات

میارمشون پایین.

واینکار گاهی اوقات با عوض شدن فاعل ها تکرار میشه.

این روزها:

طبق یه امارگیری که از نظر من اعتبار چندانی نداره، ۶۱ درصد

خرابکاریها یا کلا توسط من انجام میشه یا شروعش با منه.

ساده که باشی اینجوری واست آمارسازی میکنن.

این روزها :

مانا خانوم نسبت به هرچیزی که یه بار دستش بهش خورده باشه

حس مالکیت پیدا میکنه.در نتیجه کوتاه نیومدن ۲ تا نی نی در آستانه

۲ سالگی ، صنعت آبغوره گیری در خونه ما رونق گرفته حسابی.

این روزها :

هر وقت یه چیزی میندازم رو ی سرم

میگم می خوام برم مدرسه.

وقتی هم می پرسن که می خوای بری مدرسه چکار کنی؟

میگم می خوام برم بازی کنم.

احتمالا این هم مربوط میشه به جوگیری مهرماه.

این روزها :

وقتی کسی از ما بپرسه :بابایی کجاست؟

اگه من جواب بدم ، بابایی رفته شرکت و داره اونجا بازی میکنه.

و اگه مانا جواب بده ، رفته شرکت ولی بازی نمیکنه ، چون بچه ها

بازی میکنن.

خود بابایی میدونه کدوممون درست میگیم.

این روزها:

"شب به خیر عزیزم" گفتن من هم به راهه.

حالا میخواد شب باشه یا روز.

این روزها :

وقتی کسی چیزی به من میده ، کلی واسش کلاس میذارم و

یه دفعه همه عبارات "مرسی ، ممنون و خواهش می کنم "رو با

هم به طرف میگم و خیالشو راحت می کنم.

این روزها :

بازار ببخشید گفتن تو خونه ما حسابی گرمه و ما از هر ۳تا کاری

که انجام میدیم بابت۲تاش این عبارت رو به کار می بریم و بعدش

باز روز از نو و روزی از نو.

این روزها:

وقتی شب میشه و موقع خواب،تا مانا همه اسمهایی رو که بلده

و همه کسایی رو که میشناسه ردیف نکنه که :سونیا خوابه ، مامان

سید خوابه ، سروش خوابه ، آقاجون خوابه و ... نمیذاره که بخوابیم.

و این روزها:

با وجود همه گرفتاریها باز هم با عکس اومدیم.

اگه کیفیت ندارن ، قول میدیم جبران کنیم.

وسواسی

naniya — Sun, 30 Aug 2009 07:12:37 GMT

سلام

۱.من که کار بدی نکردم.

بابایی به مانیا گفته بود که اگه باز هم به نافش دست بزنه و

بخواد اونو از جا در بیاره به نافش الکل میزنه.

(ما بعد از جریان سوراخ کردن گوش، کلا از الکل می ترسیم.)

مانیا داشت باز هم با نافش ور می رفت.

بابایی هم حواسش نبود.

من هم به بابایی گفتم که: مانیا الکل ایزن.(به مانیا الکل بزن)

حالا مانیا فکر میکنه من خبرچینی کردم و میخواد تلافی کنه.

میخواد بره به مامانی و بابایی بگه که وقتهایی که من میگم :

(گلاب به روتون) ... دارم ،در حقیقت میخوام چند دقیقه ای بدون

پوشک واسه خودم بگردم و خبری از ... نیست.

آبجی هم آبجی های قدیم.

۲.همش تقصیر این مامانی و باباییه که اینجوری شدیم دیگه.

از بس دست به هر چی زدیم سریع دستمونو شستن ، دیگه ما

خودمون هم وسواسی شدیم.

دست به هر چیزی بزنیم یا نزنیم باید دستمون شسته بشه.

دیگه جوری شده که اونا میگن بی خیال شین ، دستاتون تمیزه و

ما باورمون نمیشه.

الان هم که آنفولانزای خوکی مد شده که دیگه هیچی.

حالا اگه چندباری هم از سر میز غذا بلند شن و دستای مارو

بشورن که خیلی بهتره تا اینکه آنفولانزای خوکی بگیریم.

۳.در به در دنبال یه تهیه کننده خوب میگردیم که باهاش قرارداد

انتشار آلبوم شعرهامونو ببندیم.

اگه به زودی پشت ویترین مراکز فرهنگی دیدین نوشته :

ترانه های کودکان با صدای مانا و مانیا ، در خریدش درنگ نکنین.

فعلا شعرهای "اتل متل توتوله ، یه توپ دارم قلقلیه ، عروسک

قشنگ من ، توی ده شلمرود " رو که یاد گرفتیم ، میتونین توی

آلبوم ما بشنوین.

۴.اگه چیزی رو جایی گذاشتین که قدتون نمیرسه که برش دارین

تورو خدا تعارف نکنین.

چند وقتیه که دست ما به همه ارتفاعات خونه میرسه و دیگه جایی

نیست که بعنوان منطقه ایمن ، مورد استفاده مامانی قرار بگیره.

۵.عکس های این دفعه مناسبتیه.

اگه کمه هم به خاطر مناسبتشه.

اگه عکاس از بی حالی های مربوط به این مناسبت دراومد ممکنه

تعدادش اضافه بشه.

پنگول یا جومونگ؟ مساله این است.

naniya — Sat, 08 Aug 2009 07:08:18 GMT

سلام

۱.هول که ندیم،

گاز که نگیریم،

موی همو که نکشیم،

روی شکم همدیگه که نپریم،

انگشت تو چشمای هم که نکنیم،

سر و تن همدیگرو هم که خط خطی نکنیم،

خوب چرا تعارف می کنین؟

یه کلام بگین بازی کردن قدغنه و خیال خودتونو راحت کنین دیگه.

خوش به حال یه قلوها که این همه امر و نهی ندارن.

۲.تا میام یه ذره جومونگ ببینم سر و کله مانا خانوم پیدا میشه که :

شبکه تیان ایزن ، پنگول.(یعنی بزن شبکه تهران ، پنگول ببینیم)

حالا خوبه که اصلا سر در نمیاره که آرم شبکه تهران چه شکلیه.

مامانی میزنه شبکه چهار و میگه : هنوز پنگول نداره.

مانا هم خوشحال و راضی برمیگرده و این منم که چند لحظه از

سریال رو از دست دادم و ...

۳.فقط تلویزیون نیست که.

سر کتاب خوندن هم همین مشکلو با مانا داریم.

دارم کتاب می خونم که یهو مانا سر میرسه و کتاب رو برمیداره و

میگه : بابا اوخونه.(یعنی بابا بخونه )

حالا بابایی هم از سر ناچاری ممکنه قبول کنه که کتاب بخونه ولی نتیجه

این میشه که برای یه کتاب تا به حال ۱۰۰ تا قصه متفاوت تعریف کرده

که یکی دو بارش رو خود من متوجه شدم.

۴.حالا که مانا نیست ، بذارین یه موضوع دیگه رو هم بندازم گردن مانا.

این تکیه کلام "اذیت نکن" که این روزا زیاد به کار میبرم هم نتیجه کارای

ماناست.

از بس که منو اذیت میکنه.

تازه این تکیه کلام رو وقتی مامانی و بابایی و ... هم بخوان منو اذیت کنن

به کار میبرم و کلی جواب داده.

۵.ما هنوز هم به اصولی که تو بند ۵ پست قبلی در زمینه عکاسی اعلام

کردیم پایبندیم ، اما بعضی وقتها اصول به ما پایبند نیستند و نتیجه این

میشه که تو عکسهای این دفعه از سبزی وسبزه خبری نیست.

چی شد؟

naniya — Thu, 16 Jul 2009 14:03:18 GMT

سلام

۱.تازه داریم می فهمیم این کمبود امکانات که میگن ، یعنی چی؟

کمبودامکانات یعنی :

من به بابایی بگم : مانا ایخام .(یعنی میخوام عکسهای مانارو ببینم)

مانیا بگه : آقاجون ایذار.(یعنی فیلم آقاجون بذار ببینم)

با هم بگیم : مثلا ایذار.(یعنی آهنگ مثلا حرفهای تو)

هر دو با هم بخوایم نی ناش ناش گوش کنیم.

کلیدهای کیبوردو فشار بدیم.

و هیچکدام هم حوصله صبر کردن نداشته باشیم

همه اینا بخواد همزمان و روی یک کامپیوتر انجام بشه.

خوب کمبود امکانات یعنی همین دیگه.

۲.من از کجا میدونستم نباید واسه هر اتفاقی که میفته دنبال کشف

علت باشم و نباید سریع بپرسم که : چی شد؟

من از کجا میدونستم که سئوال" چی شد ؟ " یکی از سخت ترین

سوالهایی که وجود داره و خیلی وقتها جواب نداره؟

من از کجا میدونستم که بزرگترا، کوچه هایی دارن به نام کوچه

"علی چپ" که برای مواقعی که این سوال ازشون میشه خودشونو

بزنن به اون کوچه؟

خوب این ندونستن ها از خواص نی نی بودنه دیگه.

حالا که دونستم دیگه هر چند دقیقه یه بار نمی پرسم " چی شد؟" و

بقیه رو عاصی نمی کنم.

اما اینکه مانیا نمیپرسه چی شد؟ دو علت میتونه داشته باشه:

یا خاصیت نی نی بودنشو داره از دست میده

یا اونقدر غلظت نی نی بودنش زیاده که اصلا متوجه اتفاقات نمیشه

که بپرسه چی شد؟

۳.سونیا که معرف حضورتون هست؟

همون دختر کوچولوی عمه جونی.

یه چندروزی آورده بودنش پیش ما واسه فراگیری آموزشهای مقدماتی

زندگانی.

ما هم واسه آموزش این نی نی سنگ تموم گذاشتیم.

اما انصاف بدین که از یه شاگرد ۱۰۰ روزه توقع زیادی نمیره که بتونه

معلماشو سرافراز کنه.

یه عکس از این شاگرد خوابالو تو بغل داداشیش(سروش) تو وقت

آنتراکت کلاس میتونین ببینین.

۴.هرگونه دعوت به پله نوردی با کمال میل پذیرفته میشود.

چه کیفی داره این بالا و پایین رفتن از پله ها.

البته بدون قرتی بازیهایی مثل کمک کردنهای بزرگترا

این خونه که هیچی.

بابایی باید به فکر باشه که خونه بعدی حداقل ۱۰۰۰ تا پله داشته

باشه و از آسانسور هم خبری نباشه تا حالی بکنیم ما اساسی.

۵.ما هنوز هم روی اصول خودمون وایستادیم که بهترین زمینه برای

عکس ، سبزی طبیعته.

تا نظر شما چی باشه.

سادگی نی نی یانه

naniya — Mon, 29 Jun 2009 08:34:18 GMT

سلام

۱.چه ساده بودیم ما.

چه بی ادعا و خاکی ، پا به پای مامانی و بابایی راه می رفتیم.

و چه استقبالی می شد از این سادگی نی نی یانه ما.

اما

اما الان چند روزی میشه که از ذوق زدگی اولیه دراومدیم و دیگه

فهمیدیم که باباجون، این پاها قراره سالها واسمون تکیه گاه باشن

و نباید اینقدر زود دچار استهلاک بشن.

اینه که این چند روزه ، قدم از قدم بر نمیداریم و از تو بغل مامانی

و بابایی ، سیر آفاق و انفس می کنیم.

۲.مورچه کجایی؟

پشه کجایی؟

پیشی کجایی؟

یه وقت فکر نکنن من باهاشون کار دارم.

اینا دوستای آبجی مانا هستن که روزی چندبار دنبالشون میگرده.

تازه وقتی هم پیداشون میکنه ، تا بهشون سلام نکنه و گپی نزنه

بی خیال نمیشه که.

۳.این "تاب تاب عباسی خدا منو نندازی " هم عجب داستانیه ها

گشنگی رو از یاد آدم میبره.

جدیدا هر وقت بابایی مارو میبره توی کوچه واسه هواخوری ، دعا

می کنیم که خدا کنه اشتباهی مارو ببره پارک و " تاب تاب عباسی"

ولی از هر چندبار بیرون رفتن ، فقط یه بار ممکنه ذهنش مشغول

باشه و اشتباهی بره پارک.

من خیلی "تاب تاب عباسی" رو دوست دارم اما آبجی مانا کارش از

دوست داشتن گذشته و دیوونه "تاب تاب عباسیه".

۴.عادت عکس گذاشتنمون کماکان برقراره.

اصلا هم فکر نکنین که ما با کمال میل ایستادیم جلوی دوربین و عکاس

هم در کمال آرامش عکس گرفته.

خوب که دقت کنین اثراتی از خون دل خوردن عکاسو میبینین.

و مامانی

naniya — Sun, 14 Jun 2009 09:02:18 GMT

سلام

مامانی جونی :

۱.اگه می بینی کل زمان بیداریمون ، به جای اینکه سرگرم کارای

خودمون بشیم ، دور و برت میپلکیم یا بهت آویزونیم ،

به خاطر اینه که خیلی دوستت داریم.

۲.اگه می بینی هر بار خوابوندنمون با هزار دردسر همراهه ، به

خاطر اینه که می دونیم اگه چشمامونو ببندیم دیگه نمی تونیم

صورت قشنگتو ببینیم.