۱.تازه داریم می فهمیم این کمبود امکانات که میگن ، یعنی چی؟
کمبودامکانات یعنی :
من به بابایی بگم : مانا ایخام .(یعنی میخوام عکسهای مانارو ببینم
)
مانیا بگه : آقاجون ایذار.(یعنی فیلم آقاجون بذار ببینم)
با هم بگیم : مثلا ایذار.(یعنی آهنگ مثلا حرفهای تو)
هر دو با هم بخوایم نی ناش ناش گوش کنیم.
کلیدهای کیبوردو فشار بدیم.
و هیچکدام هم حوصله صبر کردن نداشته باشیم
و
همه اینا بخواد همزمان و روی یک کامپیوتر انجام بشه.
خوب کمبود امکانات یعنی همین دیگه.
۲.من از کجا میدونستم نباید واسه هر اتفاقی که میفته دنبال کشف
علت باشم و نباید سریع بپرسم که : چی شد؟
من از کجا میدونستم که سئوال" چی شد ؟ " یکی از سخت ترین
سوالهایی که وجود داره و خیلی وقتها جواب نداره؟
من از کجا میدونستم که بزرگترا، کوچه هایی دارن به نام کوچه
"علی چپ" که برای مواقعی که این سوال ازشون میشه خودشونو
بزنن به اون کوچه؟
خوب این ندونستن ها از خواص نی نی بودنه دیگه.
حالا که دونستم دیگه هر چند دقیقه یه بار نمی پرسم " چی شد؟" و
بقیه رو عاصی نمی کنم.
اما اینکه مانیا نمیپرسه چی شد؟ دو علت میتونه داشته باشه:
یا خاصیت نی نی بودنشو داره از دست میده
یا اونقدر غلظت نی نی بودنش زیاده که اصلا متوجه اتفاقات نمیشه
که بپرسه چی شد؟
۳.سونیا که معرف حضورتون هست؟
همون دختر کوچولوی عمه جونی.
یه چندروزی آورده بودنش پیش ما واسه فراگیری آموزشهای مقدماتی
زندگانی.
ما هم واسه آموزش این نی نی سنگ تموم گذاشتیم.
اما انصاف بدین که از یه شاگرد ۱۰۰ روزه توقع زیادی نمیره که بتونه
معلماشو سرافراز کنه.
یه عکس از این شاگرد خوابالو تو بغل داداشیش(سروش) تو وقت
آنتراکت کلاس میتونین ببینین.
۴.هرگونه دعوت به پله نوردی با کمال میل پذیرفته میشود.
چه کیفی داره این بالا و پایین رفتن از پله ها.
البته بدون قرتی بازیهایی مثل کمک کردنهای بزرگترا
این خونه که هیچی.
بابایی باید به فکر باشه که خونه بعدی حداقل ۱۰۰۰ تا پله داشته
باشه و از آسانسور هم خبری نباشه تا حالی بکنیم ما اساسی.
۵.ما هنوز هم روی اصول خودمون وایستادیم که بهترین زمینه برای
عکس ، سبزی طبیعته.
تا نظر شما چی باشه.
