سلام
چه حس عجیبیه حس یکسالگی
نمی دونیم چرا ما تا حالا نداشتیم 
اینقدر غلظت هیجان خونمون بالاست که
حتی نتونستیم عکس بگیریم 
عکس باشه برای وقتی که به حالت عادی
برگردیم
عوضش بابایی فسفرهای مغزشو گذاشته در
اختیار دلش و مارو غافلگیر کرده
تولدمون مبارک(خودتحویل گیری اساسی)
تو سال هشتاد و شش ، مهر که به آخر رسید
موقع ظهر صدای بال فرشته پیچید
حدود ساعت یک ، مرکز شهر گرگان
بیمارستان مسعود ، فرودگاه آسمان
دو تا فرشته مامور شدن به روی زمین
خوش اومدین مانیا و مانای نازنین 
صورتتون پنبه بود ، نه ، یه کمی سفیدتر
نرم و لطیف و قشنگ ، فرشته بودین آخر
پنجاه و دو یا سه سانت ، اندازه قدتون بود
خدا چه نقشی زده ، به روی اون تار و پود
کچل نبودین اما ، موی زیاد نداشتین
به غیر گریه زاری ، هیچ چیزی یاد نداشتین
مانیا بود دو کیلو ، روی ترازو سر راست
با اندام مانکنی ، اضافه وزن نمی خواست
مانا کمی تپل تر ، اما نه خیلی زیاد
حدود سیصد گرم ، خیلی به چشم نمیاد
یه جور نیگا میکردین ، که اینجا دیگه کجاست؟
اینا دیگه کی هستن ، این آقا بابای ماست؟
مامان کجاست ، پس چرا ، غذا نمیدن به ما؟
ماموریت اینجوری ؟ اینجا کجاست ای خدا؟
فرشته ها! یه ذره حوصله داشته باشین
اینجا همینجوریه ، کم گله داشته باشین
مامانی بعد از عمل ، چشماشو وا کرد وبعد
با دیدن شماها ، شکر خدا کرد و بعد
یهو یه رودخونه اشک ، رو صورتش جاری شد
با گریه خوشحالی ، صورتش آبیاری شد
ادامه ماجرا ، یه خرده تکراریه
گریه و شیر و دل درد ، برنامه کاریه
برنامه خوابتون ، درست نبود اولها
حسابی شیطون بودین ، فرشته های بلا
یه سال گذشته انگار ، به سرعت برق و باد
یکسره مشغول بودین ، آتیش سوزوندین زیاد
روزا گذشت و هر روز ، یه کم شیرین تر شدین
بزرگ شدین و کم کم ، خوشگله دختر شدین
دوباره آخر مهر و خاطرات پارسال
خاطره فرود فرشته ها تو شمال
هیچ چیزی از خنده شما قشنگ تر نبود
تو این یه سال دخترا ، بزرگ بشین زود زود
