۱.نمی دونم کی به این مانیا مجوز حرکت چهار
دست و پا داده؟
آخه هیچ چی رو رعایت نمیکنه.
حق تقدم رو که بی خیال،انگار اون آبجی بزرگه
است و ما آبجی کوچیکه
موقع گردش هم نه به چپ نگاه میکنه و نه به
راست.
تازه اصلا عین خیالش نیست که بعضی وقتها
من تو مسیرش خوابیدم.چنان از روی من رد میشه
که انگار از روی یه بالش رد شده
اون هم با ۵/۷ کیلو وزن
۲.من بزرگترم که باشم.دلیل نمیشه که هر چی
هر چی تو دستم بود و مانیا خواست بهش بدم
تازه مانیا که خواهش نمیکنه بهش بدم، خودش
سعی میکنه به زور ازم بگیره
اما دیگه من کوتاه نمیام که هیچ ، تلافی هم
می کنم.
۳.دیگه از این خونه های کوچیک ۱۶۰-۱۵۰ متری
خسته شدیم
دوست داریم بریم تو حیاط و واسه خودمون دور
بزنیم اما همه وظیفه خودشون میدونن مواظب
باشن که ما این کارو نکنیم.
نکته : مانا و مانیا از وقتی دنیا اومدن تو خونه بابا و
مامان مامانی تو شمال بودن
نمیدونن که اون خونه ای که بهش میگن کوچیک،
خیلی بزرگه ، با یه حیاط خیلی بزرگتر 
اگه بدونن که قراره چند وقت دیگه برگردن خونه
خودمون که یه آپارتمان ۱۰۰ متری بیشتر نیست
و تازه حیاط هم نداره ، چی میگن
۴.وای که رفتن تو خیابون چقدر حال میده
هر ماشین و موتوری که رد میشه ، از جایی که
دیده میشه تا جایی که دیگه دیده نمیشه، دنبال
می کنیم.
اما دریغ از یه بوق ناقابل که به افتخار ما بزنن
۵.دیروز آبجی مانیا خودشو زد به مریضی که با
بابایی بره بیرون
البته آقای دکتر فهمید که چیزیش نیست و فقط
میخواسته با بابایی گردش کنه
فکر نکنم این راه دیگه واسه بیرون رفتن من
جواب بده
۶.مسابقه هم نداریم
به ترتیب از بالا:
مانیا ، مانا ،مانا و مانیا ، مانا ، مانیا
