۱.اینکه راه به راه بگم :
"خسته شدم . کمرم درد میکنه"
چیز عجیبی نیست اگه بدونین که تفریح مانا خانوم اینه که بیاد و روی
کمر من بشینه وقتی که دراز کشیدم.
۲.این مانا هی میره و میاد و با یه لحنی که بوی پاچه خواری
حاصله
از اون از چندمتری مشخصه،میگه :
بابایی جونم دوستت دارم.
مامانی جونم دوستت دارم.
من هم که اصلا جزو آمار مانا به حساب نمیام.
۳.با این که همه کتاب شعرهایی که واسمون خریدن از حفظیم
اما فقط به خاطر اینکه تو ذوق بابایی و مامانی نخوره که با اون شور
و شوق دوست دارن واسه ما کتاب شعر بخونن
به روی خودمون
نمیاریم .
فقط چون خوشحال میشن کافیه دو کلمه اول هر بیت رو بگن تا ما بقیه
شعر رو بخونیم .
تازه سریال دلنوازان رو که دیدین.
وقتی مامانی متوجه شد که تیتراژ پایانی او سریال رو کاملا بلدیم و
زمزمه می کنیم تنها کاری که نکرد خوردن ما بود ولی تا آستانه این
کار هم پیش رفت.
۴.وقتی توانایی باز کردن کشوها هم به مجموعه توانایی های ما
اضافه شده باشه
شرط عقل اینه که اگه چیزی گم شد یه سری هم به همه کشوهایی
که در دسترس ما قرار دارن زده بشه.
۵.به یه پارتی دعوت داشتیم.
گل پارتی.
گفته بودیم که شهر جدیدی که بهش نقل مکان کردیم ، هلندیه واسه
خودش.
اما تا نرفته بودیم جشنواره گلهای داوودی ، باور نمی کردیم.
چقدر رنگ و گل و زیبایی.
هر چند اکثر وقت ما صرف عکس گرفتن با علاقه مندان شد.
چون امضا دادن بلد نیستیم از دفعه بعد باید یه استامپ با خودمون
ببریم که اگه کسی طلبه بود به جای امضا ، براش انگشت بزنیم.
این عکسهارو ببینین به جبران عکسهای بی کیفیتی که چند وقت
پیش گذاشته بودیم.
اگه بتونیم بابایی رو راضی کنیم که عکس بعضی از گلهارو بذاره تو
وبلاگش واسه دیدن ، حتما خبرتون می کنیم که ببینین جشنواره گلهای
داوودی محلات چقدر سرشار از رنگ و زیبایی بود.
آخرین خبر: بابایی فعلا از موضع روشنفکری پایین اومد و اجازه داد عکس گلهای داوودی
تو وبلاگ مثلا اجتماعیش به مدت چند روز مهمون باشه.
تا دوباره ادا و اطوارهای روشنفکریش بالا نگرفته می تونین عکس گلهای داوودی رو
از اینجا ببینید.
