۱.وقتی آدم همش یه ماه باشه که به یه شهر جدید نقل مکان
کرده باشی و نه درست و حسابی با مغازه هاش بصورت عام
و شیرینی فروشی هاش بصورت خاص آشنا باشی و نه هنوز
رفت و آمدی با کسی پیدا کرده باشی و نه تونسته باشی یه
خط اینترنت پرسرعت جور کرده باشی 
خوب همین چیزا باعث میشه که :
اولا : کیک تولدت اون چیزی که میخواستی از کار در نیاد.
دوما:مجبور باشی ۴ نفره جشن تولد بگیری که تازه یکی از
این ۴ نفر هم مدام پشت دوربین عکاسی قایم بشه.
سوما:نتونی به موقع بیای عکسهای تولد رو داغ داغ بچسبونی
به صفحه وبلاگ.
اما خوب جشن تولد اینجوری هم جشن تولدیه واسه خودش.
۲.وقتی یه نفر به اسم مانیا خانوم پیدا بشه که از ۶ ماه پیش هر
چی به دستش بیاد بذاره روی سرش و داد بزنه : تولک مبارک.
(همون تولد مبارک سابق)، خوب معلومه که دلزده میشه و وقتی
کلاه تولد واقعی واسش میخرن ، دیگه تمایلی به سرکردنش نداره.
۳.وقتی که ترکیدن بادکنک ها برای آدم حکم انفجار موشک دوربرد
رو داشته باشه و گریه ات تو شب تولد تا خونه همسایه بره ، خوب
مشخصه که آتیش زدن فشفشه روی کیک ، چیزی تو مایه های
پرتاب بمب اتمی وحشتناک باشه و صدای گریه ات رو تا اون ور شهر
هم ببره مانیا خانوم.
من که اصلا نترسیدم مثلا.
۴.هیچ کلکی حتی از نوع فتوشاپیش هم نتونست آثار هنری که مانیا
رو گوشه چشم چپ من کار کرده بود رو کمرنگ کنه لااقل.
حق بدین که یه ذره در مورد مانیا اینجوری بنویسم.
۵. خدا کنه ۲ سالگی بهمون بیاد و باحال باشه.
حداقل خیلی نی نی بودنمون تو چشم نیاد و یه ذره استقلال کاری
بهمون بدن بابت این ۲ سالگی.
۶.عکسای تولدمون هم بهتر از این درنیومد.
بنظر میاد عکاس بیشتر به فکر کیک خورون بوده تا ثبت یه سری
شاهکار عکاسی از یه رویداد تاریخی.
